هزار و یک شب

زندگی توی این سیاره خیلی سخته.ما باید مراقب همدیگه باشیم و به هم کمک کنیم.
این تنها قاعده بازی توی این دنیایه مجازیه.
دنیایی که تنها حقیقت باورکردنی اون مرگه ...

------------------------------------------------------------۱
۱. شازده کوچولو رو یادتون هست؟
۲.منظورم از سیاره و دنیای مجازی اینترنت نیست. اینا که اوهن من بیت العنکبوته. منظورم چشم اندازته،  وقتی وسطای بالا رفتن از کوه بر می گردی و دشت پشت سرت رو نگاه می کنی. یا اگه مثل من تهرانی باشی، وقتی سعی می کنی برج میلاد رو از لابلای دود و دم پیدا کنی و (سعی می کنی) به ارتفاعش افتخار کنی.
۳.راستی تا حالا برج میلاد رو از نزدیک دیدین؟
۴. حاشیه طولانی تر از متن شد. {قیچی}

- This is your last chance.

  After this, there is no turning back.

  You take the blue pill.  the story ends, you wake up in your bed and

  believe whatever you want to believe.

- You take the red pill.you stay in Wonderland and I show you how deep

  the rabbit hole goes...

انتخاب کن. فرصت زیادی نداری. به عواقبش هم فکر کن. بیداری زحمت داره. درد سر داره ...

اگه فکر میکنی نمی ارزه همین جا همه چیز رو تموم کن. اما اگه تصمیم دیگه ای داری حالا وقتشه...

---

۱. اگه آبی رو انتخاب کردی بالای صفحه سمت راست یه علامت ضربدر سفید توی یه مربع قرمز می بینی. اونو کلیک کن.

۲. اگه قرمز رو انتخاب کردی شماره ۳ رو بخون.

۳.Welcome to the desert of the real ...

 

میدونی چیه؟

همینجوری بی خود و بی جهت به سرم زد که دوباره وبلاگ نوشتن رو شروع کنم.

شما خواننده محترم و با فرهنگ حتماْ می دونی که نویسنده جماعت حالش دست خودش نیست.

به هر حال ...

البته همون جور که ملاحظه می کنی همه پست های قبلی رو پاک کردم.احتمالا داستان هم بی داستان. فقط یادداشت هایی که شاید... خوب.... یه راوی نمی تونه روایت نکنه...

                                                                                                            فعلاْ

-------------------------------------------------------------------------------------------

۱.نوشتن نفس کشیدن است ...